Charaktery

człowiek
Bartosz Piotr Bajek

Witam po długiej przerwie! Ten czas pędzi tak szybko! Dziś chciałbym poruszyć temat charakteru ludzkiego. Czym on w ogóle jest, jak na niego patrzeć i jak z nim postępować.

Często da się usłyszeć, że ktoś ma jakiś charakter, że on już tak ma itp. Wydaje się wtedy, że już nic się nie da zrobić, że charakter tak mocno determinuje człowieka, że jest niejako skazany na samego siebie.

To każe nam się zastanowić czym tak na prawdę jest ludzki charakter? Na pewno jest odrębnością. Jest odróżnianiem się od innych, lecz nie do stopnia indywidualności. Chodzi mi o to, że indywidualizm nie wypływa z charakteru, ale może ten drugi kształtować. Często spotykamy przecież ludzi o podobnych cechach charakteru. Te CECHY są słowem kluczowym. Gdyż charakter to zespół cech DOMINUJĄCYCH. Dominujących, a nie determinujących (ten typ tak ma).

Co to oznacza? Oznacza to, że człowiek jest bardzo elastyczny i nieograniczony w kształtowaniu swojego charakteru. Że nie mogę powiedzieć, że jestem taki i kropka. Nie mogę się usprawiedliwić ze swojego zachowania, reakcji swoim charakterem. Pewnie psychologia chętnie wrzuciłaby tu swoje nauki o tym, jak to emocje są najbardziej naturalne człowiekowi i jak to one wymykają się ludzkiej kontroli w momencie zaskoczenia jakimś wydarzeniem. Otóż nie. ale do tego jeszcze wrócimy.

Fakt, że jesteśmy tak plastyczni i że człowiek może przejść od kochającego ojca do zbrodniarza wojennego, powoduje że powinniśmy zastanowić się nad odpowiedzialnością (niepoprawne dziś słowo) za własny charakter.

Potrafimy się dostosować do każdych warunków i środowiska. Potrafimy wejść w rytm grupy i reagować stosownie według jej oczekiwań. Potrafimy udawać przed innymi i nie dać poznać się nikomu.

Jak zatem powinniśmy postrzegać własny charakter i jak traktować cechy dominujące?
Otóż owe cechy mogą być zarówno pozytywne jak i negatywne. Jeśli są pozytywne (np. tzw. wrodzona wrażliwość na krzywdę innych) nie musimy z nimi nic robić. Co się zaś tyczy cech negatywnych - to proste: musimy nad nimi pracować. I tu z pomocą przychodzi nam kształtowanie charakteru, pracowanie nad sobą.

Dlaczego jest to tak ważne? Wyobraźmy sobie pokój, którego nikt nie sprząta. Naturalnym jest dla niego to, że w pozostawionym bez jakiegokolwiek nadzoru z czasem zrobi się w nim bałagan, brud, pajęczyny i zalegnie robactwo. Tak samo charakter pozbawiony jakiejkolwiek pracy nad nim, przylgnie do swoich cech dominujących. Pół biedy jeśli większość z nich jest pozytywna.

Reasumując ponosimy odpowiedzialność i jesteśmy zobowiązani do kształtowania własnego charakteru, do pracy nad sobą, bo możemy być kimkolwiek chcemy, ale nic za darmo.